कला - साहित्य
1614996410.jpg

बिजुलीभन्दा तेज गतिमा निकाली डंगुरबाट सानो लुगाको टुक्रा। अनि खितिति हाँस्दै निस्किई मेरो कोठाबाट। ऊ गई मेरो मनमा कुतूहल छाडेर। कोठाभरि शून्यता छाडेर।

NLG Insurance
Sampoorna Oil

‘दाइ, तपाईंलाई अघि भर्खर घरबेटीको छोरीले खोजिरा’थी,’ पल्लो कोठाको भाइले भन्यो। बिहान धोएका लुगाहरू उठाएर यसो हावा खान निस्केको थिएँ, एकछिन अघि। अहिले कोठामा आउँदाआउँदै भाइले कस्तो रमाइलो कुरा सुनायो। मलाई घरबेटीको छोरीले खोजिरा’थी रे ! मन त यसै फुरूङ्ग पो भयो। 

‘अघि तपाईंको कोठाको ढोकामा पर्दा सारेर तीनचार चोटि आउँदै हेर्दै थिई। मुसुमुसु हाँस्दै आएकी मान्छे ढोकामा ताल्चा झुन्डिएको देखेर निराश हुँदै भर्‍याङ उक्लिँदै थिई,’ भाइले सविस्तार बतायो। अब भने मेरो मन हावामै उड्यो। बिहानभरि त्यति डंगुर लुगा धोएको थकाइ पनि कुलेलम ठोक्यो। मलाई त छमछमी नाच्न पो मन लाग्यो।

सोचें, आखिर के भन्न आई होला त ? किन आई होला तीनतीन चोटि ? अझ मुसुमुसु हाँस्दै आएकी रे। मलाई नदेखेर अनुहार अँध्यारो पारेर गएकी रे। के खेल्यो होला उसको मनमा ? के गरें र मैले उसलाई यसरी मलाई बेचैनीसँग खोज्नुपर्ने गरी ?

आज बिहान उक्लेको थिएँ छतमा, धोएको लुगाको बाल्टिन बोकेर। म डोरीभरि लुगा सुकाउँदै गर्दा ऊ पनि आफ्नो भर्खर नुहाएको कपाल सुकाउँदै थिई।

‘खोल तन्नाको पालो बल्ल आज आएछ हैन, बाबु ?’ घरबेटी आमैले तरकारी केलाउँदै सोधेकी थिइन्।

‘हजुर,’ खिसिक्क हाँसेर मैले छोरीचाहिँको अनुहार नियालेको थिएँ। ऊ पनि मुसुक्क हाँसेकी थिई।

कति सुन्दर देखिएकी थिई मोरी। भर्खर नुहाएको फ्रेस थियो अनुहार। लाग्थ्यो, झरनामै खेलेर आएकी हो।

केही पाइलाको दूरीमा थिएँ म। लाग्थ्यो, उसको मनमै टाँसिएको छु।

आएको थियो, स्याम्पुको बास्ना मनमै गढ्ने गरी। चलेको थियो, कन्डिस्नरको बास्ना होसै उडाउने गरी।

आखिर जादू त उसले गरेकी थिई मलाई। मोहनी त उसले लगाएकी थिई। तर किन होला मोरी मलाई खोज्दै आएकी ? के टुना गरें होला र मैले ? बिहान यसो नजर चोरेर हेर्दैमा साँझमै यति बेचैनी बढ्नुपर्ने ? मेरो पनि कस्तो दुर्भाग्य होला, ऊ आउने बेला पारेरै निस्किनुपरेको।

पहिलो चोटि कोठा सरेर आएकै दिन देखेको थिएँ, उसलाई। मैले सामान सारिरहँदा कौसीबाट हेरिरहेकी थिई। दराज बोक्दै थिएँ म ड्राइभरसँग मिलेर। तर आँखा उसैमा अल्झिएको थियो। टेबल उचाल्दै गर्दा पनि मेरा आँखा उसैलाई नियाल्दै थिए। ऊ ओठ थोरै तन्काएर मुसुक्क हाँसेकी थिई। अनि मेरा आँखाबाट आफ्ना आँखा अलग्ग राखेकी थिई। सायद लजाएकी थिई।

कोठा सरेकै दिनको साँझ दोस्रो चोटि देखेको थिएँ उसलाई। घरबेटी आमैले यसो पर्दा सारेर ‘सामान त टन्न मिलेछ, अट्दैन जस्तो लागे पनि ठिक्क अटेछ’ भनेकी थिइन्।

मैले पनि बोराहरू बोराभित्रै कोच्दै आमैलाई हेरेर ‘हजुर हजुर’ भनेको थिएँ। खिस्सखिस्स सस्तो हाँसो हाँसेको थिएँ। त्यही बेला टाठा जस्ता एकजोर आँखा बूढीआमैको कुमछेउमा देखेको थिएँ।

‘वाइफाईको पासवर्ड दिनू है, आन्टी। पैसा बरू बाँडेर तिरौंला’ भनेको थिएँ मैले। 

‘भैहाल्छ नि’ भन्दै बूढीआमैले मुठ्ठीबाट पर्दा छाडिदिएकी थिइन्। ढोकाबाट ओझेल परेकी थिइन्।

एकछिनमा ‘बाबु, यी पासवर्ड’ भनेर बूढीआमैले पासवर्ड लेखिएको कागज दिएकी थिइन्। कागज चपक्क समाएको थिएँ।

म गमक्क परेर रमाएको थिएँ। बाँच्नलाई अक्सिजनको जति जरूरत छ, वाइफाईको उति नै जरूरत छ। पानीको जति जरूरत छ, इन्टरनेटको उति नै जरूरत छ।

‘कति लामो पासवर्ड,’ मैले हाँस्दै भनेको थिएँ। ढोकाबाहिर पनि कोही खितिति हाँसेको थियो। त्यो हाँसोको स्वर मीठो थियो।

‘नानीले राखेकी’ भनेकी थिइन् बूढीआमैले।

१४ ओटा अक्षर र अंकको बीचमा एउटा सुन्दर नाम लुकेको थियो। त्यो नानीकै नाम थियो।

मानौं, त्यो कुनै फूलको नाम थियो। कुनै चकलेटको नाम थियो। कुनै क्युट खालको टेडीको नाम थियो। कुनै रङ्गीन चराको नाम थियो। त्यो असाध्यै मीठो नाम थियो। गुलियो नाम थियो। सोचहरूमा भुलाउने नाम थियो।

म बेलाबेलामा भुलिदिन्थें पासवर्ड। टाइप गर्थें कागज हेरीहेरी दिनका दिन। मन थियो त्यही नाम लेखिरहने मोबाइलको सेटिङमा। अझै मन थियो लेखिरहने त्यो नाम मुटुभित्रको सेटिङमा। यसरी मुटुमा बसेकी मान्छे मलाई खोज्दैखोज्दै तीनतीन चोटि आई रे अघि कोठामा। मलाई त उल्कामाथि अचम्मले गाँजेको थियो।

आखिर किन आई होला त ऊ ? केही बिराम गरें कि मैले ? होइन होइन। भाइ भन्थ्यो, ऊ त मुस्कुराउँदै आएकी थिई रे। अघि तीन चोटि आएकी मान्छे अहिले किन एकफेर पनि नआएकी होली ?

म ढोकामै घुमिरहें एकछिन। भर्‍याङतिर हेरिरहें एकछिन, मेरो उडेको होस हत्केलामा लिएर ऊ ओर्लिन्छे कि भनेर, हराइसकेको चैन खल्तीमा राखेर ऊ ओर्लिन्छे कि भनेर।

आँखा भर्‍याङका पाइटाहरूमा राखेर बसें निकैबेर, मेरो भोकसुर्ता कुर्ताका चोरखल्तीमा राखेर ऊ झुल्किन्छे कि भनेर। तर ऊ आइन। बरू म कोठामा आएँ भनेर बताउन माथिल्लो तलातिर हेरेर निकै बेर खोकें। तर माथिल्लो तल्लाबाट केही खबर आएन।

ढोका खोलें। पल्टिएँ खाटमा। बिहानका भाँडाहरू उसै थिए। माझ्न मन लागेन। अघि उठाएर ल्याएको लुगाको डङ्गुर उसै थियो। 

मिलाउन मन लागेन। अघि आएका यादहरू उसै थिए स्मृतिमा। बिर्सन मन लागेन। ऊसँग मेरो तेस्रो, चौथो, पाँचौं भेटहरूको अब यहाँ लेखाजोखा जरूरी छैन। उसकै घरमा बसेपछि नजर लुकाइलुकाई कैयौं पटक देखेको हुँ। तर यहाँ एउटा नजिकबाट देखेको किस्सा छ।

सुन्धारामा गाडी कुर्दै थिएँ म। नजिकबाट कोही घुर्दै थियो मलाई। त्यो आँखा मुन्तिरको मुखमा मास्क लगाइएको थियो। त्यो आँखा मास्तिरको कपाल छोप्ने गरी टोपी लगाइएको थियो। त्यो जाडोयाम थियो। त्यो आँखा भएको मान्छेको गन्तव्य पनि सायद मेरै ठाउँ थियो। तर केही बोलिन ऊ। न त बोलाएँ मैले नै।

हामी एउटै घरमा बसे पनि हामीबीच दूरी थियो। एउटै छतमुनि बसे पनि हामीबीच पर्खाल थियो। मूल ढोका एउटै भए पनि हाम्रा बाटा अलग थिए। तर मलाई आशा थियो, जसरी एउटै घरमा बसेर पनि हाम्रा घर बेग्लै थिए, उसैगरी बेग्लै घरमा बसेर एक दिन एउटै घर बनाउनेछु।

तर, एउटै गाडी चढेर आउँदा पनि हाम्रा आँखा जुधेनन्। वाक्य फुटेनन्। मन साटिएनन्। घरमा सँगै पस्दा पनि जिब्रो फड्किएन। बरु मुटु जोडले धड्कियो।

ढक ! ढक !

ढोका ढकढक गरेर बज्यो। मेरो मुटु धकधक गरेर बज्यो। ढोका थरर थर्थरायो। मेरो जीउ उसैगरी थर्थरायो।

अत्तास्सिएर उठें। बतासिएर पुगें ढोकाछेउ। होस गुम भएर बन्द थिए आँखा, कान। तैपनि खोलें ढोका।

उभिएकी थिई उही। घरबेटीकी छोरी। मुस्कान बोकेर ओठमा। लाली पोतेर गालामा। नशा भरेर आँखामा। के भनौं, के भनौं भएर वाल्ल परिरहें म। धेरै थोक भनौंला जसरी उभिरहेकी थिई ऊ।

‘मेरो एकथोक ल्याउनुभएछ हजुरले,’ यत्ति बोल्न सकी ऊ।

हो त। मुटु ल्याएको छु मैले। नपत्याए छामी हेरे हुन्छ छातीभित्र। माया बोकेर ल्याएको छु मैले। नपत्याए अँगाली हेरे हुन्छ मलाई। यस्तै भन्न मन थियो। तर भन्यो ओठले, ‘के ल्याएँ र ?’

फिस्स हाँसी ऊ। लाग्यो, भन्न डराएकी छ ऊ। कहाँ सक्छ र मान्छे मुटु चोरिएको कुरा बिनासङ्कोच बताउन। कहाँ सक्छे र यति सुन्दर फूलले आफ्नो सुगन्ध हराएको बताउन। र त ऊ धकाएकी थिई।

मेरा आँखासँग जुधाएका आफ्ना एकजोर आँखा चनाखो बनाएर नियाली उसले कोठाभित्र। हेरी उसले लुगाको डंगुर। ‘म भित्र आऊँ ?’ भनी। मैले चुपचाप मुन्टो हल्लाएँ।

पैतालाले भुइँमा टेकिएलाझैं गरेर ऊ सुस्तरी पसी, मेरो कोठामा। लाग्यो, कुनै राजकुमारी फर्केकी छ वर्षौंपछि आफ्नो राजाको खोपीमा। म दङ्ग परेर हेरिरहें उसलाई।

उसले सुरूक्क खोतली अघि साँझ मैले उठाएर ल्याएका लुगाको डङ्गुर। अनि सुस्तरी नजर चोरेर मलाई हेरी।

एकोहोरो उसैलाई हेरिराखेको मलाई देखेर धकाई एकछिन। अनि बिजुलीभन्दा तेज गतिमा निकाली डंगुरबाट सानो लुगाको टुक्रा। अनि खितिति हाँस्दै निस्किई मेरो कोठाबाट। ऊ गई मेरो मनमा कुतूहल छाडेर। कोठाभरि शून्यता छाडेर।

एकछिनपछि झल्याँस्स भएँ, त्यो अघि उसले मुठ्ठीमा लुकाएर लगेको के बिहान उसले अर्को डोरीमा सुकाएको उसको पर्पल कलरको अन्तरवस्त्र नै थियो ?

मलाई तीन दिनसम्म लाज लागिरह्यो !

(यो कथा सुरेश बडालको कथा संग्रह रहरबाट साभार गरिएको हो। यो संग्रह फाइन प्रिन्टले प्रकाशन गरेको हो।)

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
लेखकबाट थप